`mkhr0404

Title: ไม่รักดี
Writer: mkhr0404
Couple: Jaejoong ♥ Yoochun
From mkhr0404: สวัสดี ~~ ...ฟิคเรื่องแรกในรอบเกือบปี!!!  ไม่ได้แต่งมานานมว้ากกก ~ XDD 
แล้วพอดีวันนี้นั่งฟังเพลงแล้วอินมาก ชอบ เลยเอามาแต่งฟิคซะเลย55555555555555
ภาษาไม่ค่อยสวย ต้องขออภัยค่ะ ㅠㅠ

 

เพลงประกอบฟิคที่เป็นแรงบันดาลใจให้แต่งเรื่องนี้
เพลง ไม่รักดีหรือยังไง - ชาช่า   - คลิ๊ก -

 

 

 

“ยูชอน..พี่ว่าเรา เลิกกันเถอะ”

“ทำไม...”

“นายดีเกินไป เราคงไม่เหมาะกันหรอก”

 

ดีเกินไป...?

คำที่เคยได้ยินอยู่ปล่อยครั้ง

คำที่เคยได้ยินในละคร ในนวนิยายต่างๆ

เป็นคำที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมันจะเขา...คนรักของผม

 

“อะไรกัน...เพราะผมดีเกินไปพี่เลยไม่รักผมเหรอ”

“ยูชอน....”

“ต้องทำยังไงล่ะครับ ผมต้องเลวกว่านี้เหรอพี่ถึงจะรัก”

 

 

ก็ได้...ถ้าผมเลวแล้วพี่จะรักผมได้ ผมก็จะเลวให้พี่ดู

 

 

นัยน์ตาหวานมองจ้องไปที่รถเข็นเด็กคันหนึ่งที่จอดอยู่ไม่ไกล ที่รถเข็นนั้นมีลูกโป่งสีหวานผูกติดอยู่
ร่างบอบบางไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปใกล้และจัดการปลดปมเชือกของลูกโป่งออก ปล่อยให้มันลอยไปบนท้องฟ้าช้าๆ เรียวปากอิ่มสวยยกยิ้มมุมปากแสดงถึงความพึงพอใจในสิ่งที่ตนทำ โดยไม่แคร์กับเสียงเด็กน้อยในรถเข็นที่กำลังร่ำไห้ และเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งผู้ซึ่งเป็นมารดาของเด็กคนนั้นที่ด่าว่าตนเลยสักนิด

ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนมองอยู่ไม่รอช้าจะวิ่งเข้าไปกล่าวขอโทษขอโพย และดึงตัวคนกระทำผิดออกมาห่างจากตรงนั้น

 

“ยูชอน ทำไมทำแบบนี้”

“ก็พี่อยากให้ผมเลวไม่ใช่เหรอ”

 

.

.

.

 

“ยูชอนพอได้แล้วน่า..” เสียงเล็กที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวคนพูดเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือที่ยื่นไปแย่งแก้วไวน์หรูหราออกมาจากมือคนร่างบางที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิท

เมื่อถูกยึดแก้วไวน์ไปแล้วร่างบางก็ไม่รอช้าลุกขึ้นยืนแล้วเดินโซซัดโซเซออกไปกลางฟลอร์ที่เต็มไปด้วยหนุ่มสาวกำลังโชว์ลีลาประกอบเสียงเพลงเร้าใจกันอยู่

“ยูชอน! จะไปไหนกลับมานี่นะ” ไม่ทันซะแล้ว...หนุ่มน้อยร่างเพรียวไม่มีแววจะหันมาสนใจเลยสักนิดทั้งยังเดินหายเข้าไปในกลุ่มคนจนยากจะหาเจอ

 

 

“มาแดนซ์กับพี่มั้ยน้อง..หึหึ” เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังพร้อมกับมือหนาที่ยื่นเข้ามาเกาะแกะที่เอวบางทำให้ยูชอนรู้สึกขยะแขยงและหงุดหงิดไม่น้อย แต่ด้วยความตั้งใจที่จะทำตัว “เลว” เพื่อให้เหมาะสมกับคนที่รักยูชอนเลยหันกลับไปสบตาคนร่างใหญ่หน้าตาหล่อเหลาด้วยแววตาเย้ายวน

มือเล็กลูบไล้หน้าอกแกร่งของชายผู้นั้น และยกแขนอีกข้างที่ว่างอยู่เกาะยึดที่ไหล่หนา

“หึ...”

 

ร่างบางเริ่มออกลีลาท่าทางตามจังหวะเสียงเพลง ท่าทีที่แสนจะยั่วยวนบวกกับสายตาฉ่ำเยิ้มยิ่งทำให้ชายผู้นั้นลุ่มหลงอยากจะครอบครองคนๆนี้ทั้งตัว

ทั้งสองออกลีลาไปพร้อมกันอย่างร้อนแรงจนคนทั้งฟลอร์หันมาสนใจและเปิดทางให้ หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักที่ในตอนนี้กำลังเต้นเย้ายวนชายหนุ่มก็เริ่มจะเพิ่มความร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนมากมายส่งเสียงเฮฮากันเป็นการใหญ่

 

“ขอทางหน่อยครับ ขอทางหน่อย” เสียงเล็กที่ตะโกนแข่งกับเสียงเพลงพร้อมกับร่างอวบๆที่แทรกกายฝ่าฝูงชนเข้ามา

“เฮ้ย!! ให้ตายสิปาร์คยูชอน” สบถออกมาเสียงดังพลางยกมือขึ้นมาขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง..มืออวบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์แล้วโทรออกทันที

 

“พี่แจจุง!..ได้ยินมั้ยฮะ...ครับ จุนซูเองนะ..อื้อ พี่แจจุงมาที่ไนท์คลับเดี๋ยวนี้เลย ยูชอนมันบ้าไปแล้ว! เร็วๆนะ!!” จุนซูตะเบ็งเสียงใส่โทรศัพท์เสร็จก็เดินฝ่าฝูงชนออกมาจากตรงนั้นด้วยท่าทีเซ็งๆ

 

“จุนซู! ยูชอนล่ะ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้คิมจุนซูที่นั่งหน้าบูดอยู่ผลุดลุกขึ้นมาทันที

“พี่แจจุง! ยูชอนอยู่ในนั้น..” จุนซูตอบพลางชี้ไปที่ฟลอร์ที่ตัวเองเพิ่งออกมา

 

เมื่อได้รับคำตอบคิมแจจุงก็วิ่งเข้าไปทันที เมื่อฝ่าเข้าไปอยู่ด้านหน้าได้แล้วภาพที่เขาเห็นก็ทำเอาเขาเลือดขึ้นหน้าเดินก้าวสามขุมเข้าไปกระชากแขนบางให้มาเผชิญหน้ากับตน ท่ามกลางความงุนงงของผู้คนที่มุงดูอยู่รวมถึงชายหนุ่มหน้าตาดีคนนั้นด้วย

 

“ใครวะ!..” ยูชอนตะโกนออกมาเสียงดังแต่เมื่อเห็นหน้าคนที่มากระชากแขนตัวเองแล้วก็ต้องยกยิ้มที่มุมปาก

“นึกว่าใคร..เป็นไงฮะ ผมเลวพอมั้ย”

“ยูชอน นายเมาแล้วไว้เราค่อยคุยกันดีกว่า”

“ใครบอกว่าผมเมา ผมไม่ได้เมาสักหน่อย..พี่ยังไม่ได้ตอบผมเลย ผมเลวพอมั้ย ผมเลวพอจะเป็นแฟนพี่ได้รึยัง หรือยังไม่พอฮะ”

แจจุงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “กลับบ้าน..” ว่าจบก็ดึงตัวร่างบางที่ยังคงตะโกนถามคำถามเดิมไม่หยุดออกมาจากสถานบันเทิงแห่งนั้น โดยไม่ลืมพูดทิ้งท้ายกับจุนซูที่ยังคงนั่งหน้าบึ้งอยู่ที่เดิม

“จุนซูกลับเองได้ใช่มั้ย”

“ครับ ดูแลยูชอนด้วยนะฮะ”

 

เมื่อมาถึงรถคันหรูแจจุงก็แทบจะเหวี่ยงคนร่างบางขึ้นไปบนรถเพราะตนนั้นก็ยังมีบันดาลโทสะอยู่มาก สายตาของชายคนนั้นที่จ้องมองที่ยูชอนมันทำให้เขาหงุดหงิดเหลือเกิน..

 

“พี่แจจุง พี่ยังไม่ตอบผมเลยนะ..ตอบผมสิ ผมเลวพอรึยัง” ยูชอนยังคงถามย้อนไปย้อนมาไม่เลิก
ในขณะที่แจจุงเองก็ยิ่งเพิ่มความเร็วในการขับรถให้ไปถึงจุดหมายให้เร็วยิ่งขึ้น

และไม่นานนักแจจุงก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดในที่จอดรถของคอนโดของเขาได้อย่างปลอดภัยและไม่รอช้าที่จะดึงคนร่างบางออกมาจากรถให้เดินตามตนไป

 

 

เมื่อขึ้นมาถึงห้องพักสุดหรูของแจจุงแล้วร่างหนาก็จัดการเหวี่ยงร่างบางลงบนโซฟาทันที

“นายบ้าไปแล้วหรือไงยูชอน”

“พี่นั่นแหละบ้า! เลิกเพราะผมดีเกินไปงั้นเหรอ..หึ ถ้าผมมันดีเกินไปแล้วพี่มาขอคบกับผมทำไมแต่แรกล่ะ...ฮึก” หยาดน้ำใสๆที่อุตส่าห์เก็บอั้นเอาไว้ไหลหลงมาอาบแก้มขาว

 

“ยูชอน...”

“ตอนนี้ผม..ผมดูเลวขึ้นมั้ย ฮึก ผมแกล้งเด็ก ผมไปเต้นยั่วคนอื่น ผมเที่ยวกลางคืน ผมกินเหล้า...หึหึ ผมเลวดีใช่มั้ยฮะ ผมเป็นแฟนพี่ได้รึยัง เราเหมาะสมกันรึยังครับ”

“ยูชอน พอเถอะ...นายอย่าเปลี่ยนตัวเองแบบนั้นเลยนะ”

“...ก็ถ้าผมเป็นเหมือนเดิม ถ้าผมเป็นคนที่ดีเกินไปสำหรับพี่...พี่แจจุงจะรักผมเหมือนเดิมมั้ย”

“ยูชอน...พี่ไม่เคยไม่รักนายเลย”

“แล้วทำไมวันนั้นพี่ถึงบอกเลิกผมล่ะ..”

“ก็วันนั้นพี่...บอกตรงๆนะ พี่เจอผู้หญิงคนหนึ่ง พี่คิดว่าพี่ชอบเธอ..” คำตอบของแจจุงทำเอายูชอนนิ่งอึ้งไปทันที “พี่เลวใช่มั้ย...พี่ถึงบอกไงว่านายดีเกินไป”

“แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วล่ะ...คนที่พี่รัก มีแค่คนเดียว...ก็คือนายนะ ยูชอน” ชายหนุ่มส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้หัวใจของคนตัวเล็กที่กำลังห่อเหี่ยวพองโตขึ้นมาได้

“พี่ขอโทษนะ..”

“พี่แจจุง” ยูชอนเรียกชื่อแจจุงด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แล้วกระโดดเข้ากอดแจจุงจนคนตัวโตเกือบจะหงายหลัง ใบหน้าน่ารักซบลงที่ไหล่กว้างแสนอบอุ่นที่เขาชอบนักชอบหนา

แขนแกร่งทั้งสองข้างค่อยเลื่อนมาโอบกอดเอวบางให้แนบแน่นมากขึ้นด้วยความคิดถึง

 

“ยูชอน สัญญากับพี่ได้มั้ย ว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก” แจจุงดันไหล่บางออกเพื่อจะได้สบตากับคนรัก

“สัญญาฮะ..พี่แจจุงก็เหมือนกันนะ ห้ามไปชอบคนอื่นนะ ไม่งั้นผมโกรธจริงๆด้วย” หน้าบึ้งตึงของคนตัวเล็กเรียกเสียงหัวเราะขำๆจากแจจุงได้เป็นอย่างดี มือหนายกขึ้นมาขยี้กลุ่มผมนุ่มด้วยความเอ็นดู

“อื้ม พี่สัญญา”

 

.

.

.

 

 

-ทิ้งท้าย–

 

“ยูชอน นึกแล้วพี่ยังโกรธนายอยู่เลยนะ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเริ่มพูด

ยูชอนทำหน้าเหรอหรา “เอ๋ เรื่องอะไรอะ”

“ก็ที่นายไปเต้นยั่วหมอนั่นน่ะสิ ถ้าพี่ไปช้ากว่านั้นนายคงโดนหมอนั่นมันเขมือบไปแล้ว ไม่เห็นสายตามันตอนที่มองนายเหรอ อย่างกับจะกลืนกิน นึกแล้วก็หงุดหงิด”

ยูชอนเอาแต่นั่งก้มหน้างุดเพราะรู้ตัวดีว่าทำอะไรลงไป ก็ได้แต่ฟังแจจุงบ่นโดยไม่กล้าเถียง

“ทีหลังห้ามไปที่แบบนั้นอีกรู้มั้ย ห้ามไปเต้นแบบนั้นด้วย..ถ้าจะไปบอกพี่ ต้องมีพี่ไปด้วย หรือถ้าอยากจะเต้นล่ะก็...เต้นกับพี่คนเดียว” แจจุงใช้นิ้วชี้เชยคางยูชอนขึ้นมาให้สบตากับตน “นายเป็นของพี่....คนเดียว”

ทั้งสองมองตากันลึกซึ้งอย่างต้องการสื่อความหมายบางอย่าง...

 

แจจุงค่อยๆแนบริมฝีปากลงกับกลีบปากอิ่มสวยของยูชอนช้าๆ จากการจูบที่อ่อนโยนค่อยเป็นค่อยไป กลับกลายเป็นจูบที่ร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เกิดเสียงครางอื้ออึงดังระงมในห้องที่เงียบสงบไม่มีสิ่งใดมารบกวน มีความรักของคนทั้งสองอบอวลไปทั่ว...

 

 

ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล...

 

 

-จบ-

 

{- P l e a s e ,   c o m m e n t   f o r   m e } ´